Młodzież naszego Technikum z napięciem oczekiwała 12 stycznia. Dzień ten to przecież jeden z najważniejszych dni historii naszej szkoły. W dnie poprzedzające tą uroczystość młodzież poczyniała przygotowania. Ta ważna uroczystość jaką jest wręczenie sztandaru szkolnego przez Radę Pedagogiczną miała być jednocześnie połączona z zabawą karnawałową i uroczystością Św. Mikołaja. W toku przygotowań została udekorowana sala u Ob. Kosińskiego Augusta. W rogu na podium stała noworoczna choinka. Jednocześnie przez młodzież przygotowano różne dialogi i skecze "na wesoło"
Nadszedł wreszcie ten tak oczekiwany dzień, w którym u jego schyłku miały odbyć się wyżej wspomniane uroczystości. Wieczór nadzwyczaj piękny i pogodny, jakby chciał jeszcze bardziej dodać uroku doniosłych przeżyć. Na firmamencie wesoło mrugały gwiazdy, skrząc się w miękkiej pokrywie śnieżnej. Nastrój wśród młodzieży stawał się coraz bardziej wyniosły i uroczysty. Serca drżały, bo później każdy uczeń w obliczu Ojczyzny i Rady Pedagogicznej pod znakiem sztandaru szkolnego miał powtarzać jak echo słowa przyrzeczenia uczniowskiego. Czyż to nie satysfakcja dla nas, że my jako pierwsi w województwie zdobywamy sztandar szkolny? Czyżby nawet w Polsce wiele szkół posiadało sztandar. Wszyscy na tą samą myśl unoszą się duchowo i myśli jak szybkie ptaki krążą wokół jednego z głównych wydarzeń.
Naraz przerywając wesołą potańcówkę ustawiamy się w dwóch szpalerach wzdłuż całej sali. Na podium za stołem prezydialnym, przybierając uroczystą minę, stali Ob. Dyrektor Nowakowski. Z twarzy o szczególnie skupionego wyrazu przebijała się natrętna myśl; czy uczniowie godnie, szlachetnie i w sposób poważny przyjmą do serc to co przebija w słowach przyrzeczenia? Donośnym głosem do tegoż stołu zaprasza prezydium złożone z przedstawicieli Rady Pedagogicznej, Przewodniczącego MRN, kierownika mleczarni i innych osobistości.
Następnie krótkie wzruszające przemówienie. Po przemówieniu pada komenda "Baczność" podana przez pana kierownika. Brzmi krótko doniośle. Każdy uczeń podrywa się i nie zmieniając pozycji patrzy na prawo. Wtem równym rytmicznym krokiem uroczyście i poważnie wkracza poczet sztandarowy. Oczy wszystkich podnoszą się w górę. Każdy z nas gorącym i palącym wzrokiem obejmuje sztandar. Tak to właśnie nasz sztandar, na którego przekazanie przez Radę Pedagogiczną czekamy z napięciem, na którego tle znajduje się orzeł PRL. Delegacja wkracza na podium. Znów do każdego docierają słowa przemówienia pana Dyrektora. Sztandar wygląda dumnie i wspaniale. Grobowa cisza. Zachwyt maluje się na każdej twarzy. Myśli wszystkich właśnie w tej chwili stanowią jedną wspólną myśl. Jaką?
Naraz cisza przerwana jest doniosłym głosem prof. Salkowskiego, który powoli, przerywanymi zdaniami wypowiada słowa przyrzeczenia. Słowa jak doniosłe leśne echo odwiecznej puszczy podchwytują uczniowie. Brzmią one z mocą i wyrażają coś wzniosłego i pięknego. Ale czy każdy z nas dotrzyma słowa tego przyrzeczenia, czy nie splami swym postępowaniem czystego jak łza sztandaru szkolnego? Więc tych co ważą się splamić niech spotka zasłużona kara. Stojący dookoła sali zaproszeni goście stali się widzami, lecz myślą byli z nami.
Po złożeniu przyrzeczenia trzej uczniowie z rąk pana dyr. Nowakowskiego przejęli sztandar. Młodzież z czołem w górę wzniesionym zatopiła się myślą w pieśń " Nasz Sztandar".
Z. A.
kl. IV
(pełny zapis: nazwisko i imię w kronice)
| < Poprzednia |
|---|
