Klasę IV rozpoczęliśmy podobnie jak poprzednie w mienionych latach. Każdy z nas sięgał po książkę, by znów jak dawniej rozszerzać horyzont wiadomości podstawowych, które zdobywał podczas wykładów lekcyjnych. Ale ten rok był czymś decydującym, czymś, który miał wprowadzić nas w świat pracy. Przecież przy końcu tego roku, a mianowicie w czerwcu mieliśmy wszyscy składać maturę, by wykazać i podsumować to wszystko co zdobyliśmy w okresie czterech lat. Matura w naszej wizji była strasznym i groźnym widmem, była czymś nieuniknionym.
Dnie mijały szybko. Wreszcie widmo matury stanęło przed nami w całej swej okazałości i groźbie. Wszyscy ze skruszoną miną, ze strachem i oczekiwaniem w oczach powoli przemierzaliśmy korytarze licząc już tylko minuty. Ktoś kto by przypadkiem znalazł się w naszej szkole zapytałby na pewno "Co się stało", a nie otrzymałby odpowiedzi opuściłby nasze mury szkolne że zdziwieniem wzruszając ramionami. Jacy to dziwni ludzie. Nie. Wszystko staje się realne. Oto jak bicz spadają na nas postanowienia Rady Pedagogicznej dotyczące dopuszczenia do egzaminu dojrzałości.
Nareszcie! Jak huragan pędzi okropna wieść " Pięć osób nie zostało dopuszczonych". Tak. Czymś realnym stały się słowa naszych profesorów wykładowców. Ileż to razy słuchaliśmy rad i nakazów by się uczyć. Słowa te wypowiadane przez dyr. Nowakowskiego i prof. Giesza przybierały kształty dość groźne. Znów wytężona nauka i oczekiwania. Ci co zostali dopuszczeni na gwałt przygotowują się do egzaminu dojrzałości, który jest czymś tajemniczym.
Jak okropnie czuliśmy się stojąc przed drzwiami wejściowymi na salę. Każdego ogarnęła konsternacja jakoweś drżenia przebiegały po ciele. Po głowie snuła się następująca myśl "Nie zdam, co później będzie". Niestety. Uciekać już za późno. Muszą stanąć śmiało nie lękać się. Cóż nie ma słów. W rzeczywistości niepokój, niepewność. Wchodzimy na salę. Sala wygląda wspaniale. Za stołem siedzą członkowie komisji egzaminacyjnej z przewodniczącym dyr. Nowakowskim. Miny ich są poważne, wzrok łagodny i oczekujący. Nic groźnego, mogę odpowiadać śmiało. Już ostatnie słowo padło z naszych ust. Koniec.
Opuszczam salę czuję się swobodnie. Wrażeniami podzielam się ze wszystkim czując wdzięczność do członków Komisji Egzaminacyjnej. Jeszcze większa radość zapanowała wtedy gdy komisja orzekła " Zdaliście maturę, jesteście wolni". Sypie się cała masa gratulacji, ogarnia nas entuzjazm. Okazuje się, że matura nie jest takim strasznym widmem jakim była w naszej wyobraźni.
Za złożenie egzaminu dojrzałości składamy gorące podziękowanie naszym wykładowcom, a za wszechstronną opiekę nad nami w okresie czterech lat naszemu panu dyrektorowi Nowakowskiemu. Niech wieniec chwały okoli ich skronie!
Podpis nieczytelny
| < Poprzednia | Następna > |
|---|
